De wilde zalm dreigt in grote gebieden waar ook zalm gekweekt wordt volledig uit te sterven. In het toonaangevende wetenschappelijke tijdschrift Science presenteren wetenschappers donderdag bewijs dat de populatie wilde zalm in de omgeving van viskwekerijen in een paar jaar tijd met 80% is teruggelopen. ‘Dat zal binnen een paar jaar 100% zijn’, aldus de onderzoekers. De zalmkwekerijen aan de westkust van Canada zijn een bron van parasitaire zeeluizen. De larven van de zeeluizen drijven rond op zee, totdat ze een geschikte gastheer tegenkomen. Ze nestelen zich in de huid en de spieren van de zalmen. Volwassen vissen kunnen een paar van die parasieten wel hebben, maar jonge zalmen, op weg van de rivieren naar de open zee leggen het loodje. Het onderzoek is uitgevoerd voor de Canadese westkust, waar de wilde zalm in grote gebieden een hindernisbaan moet afleggen langs honderden drijvende netten waarin hun gekweekte soortgenoten worden gehouden. Uit eerdere onderzoeken bleek al dat zeeluizen dodelijk kunnen zijn voor jonge zalm, nu blijkt dat ook uit onderzoek aan de populaties.
In Nederland verkochte gekweekte zalm is vooral afkomstig uit Noorwegen, Groot-Brittannië en Chili. In deze landen doen zich ook problemen voor met parasieten, maar ze zijn niet in het onderzoek meegenomen.

Het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam heeft in haar eigen collectie de resten van een 40 miljoen jaar oude oerwalvis gevonden. Dit heeft een woordvoerder op 18 december 2007 bekendgemaakt. Het gaat om drie wervels die in de periode 1996 tot 2007 uit de Noordzee bij Zeeuws Vlaanderen zijn opgevist. De fossielen wijken sterk af van de wervels van acht tot tien miljoen jaar oude baleinwalvissen, die vaak uit de Noordzee worden opgevist. Uit nader onderzoek bleken de drie wervels van een andere, nog onbekende soort walvis te zijn, namelijk een oerwalvis behorende tot de Archaeoceti. De ontdekking bewijst dat oerwalvissen niet alleen in Azië en Noord-Amerika, maar ook in de Noordzee leefden. De ontdekte, nog naamloze oerwalvis is nu het oudste, grote zoogdier van Nederland. De oerwalvisfossielen zijn vanaf 19 december in het museum te zien.

Bij de zeehondencrèche in Pieterburen is in 2007 een recordaantal zeehonden opgevangen. Vorig jaar werden 359 dieren binnengebracht, tegen 213 in 2006. Dat meldde zeehondenverzorgster Lenie ’t Hart op 16 januari 2008. Volgens 't Hart heeft de explosieve toename van het aantal binnengebrachte dieren vooral te maken met de zware stormen van vorig jaar. Deze stormen, in combinatie met een hoge waterstand, vonden precies plaats in de periodes dat zeehonden hun jongen krijgen. Het waren volgens Lenie 't Hart dan ook vooral huilers, zeehondenpups zonder moeder, die vorig jaar in de crèche werden opgevangen.

De Waddenzee is een essentieel gebied voor vele soorten steltlopers, bewijst het promotieonderzoek van Meinte Engelmoer van de Rijksuniversiteit Groningen. Hij verzamelde sinds 1981 gegevens van meer dan 32000 vogels en concludeert dat de Waddenzee tot de drie meest belangrijke vogelgebieden van de wereld behoort. Promovendus Engelmoer ving vanaf 1981 meer dan dertigduizend steltlopers in het waddengebied, om snavellengtes en andere kenmerken zoals gewicht op te meten. Ook nam hij drieduizend dode dieren uit verschillende musea op het noordelijk halfrond onder de loep. Met de gegevens heeft hij een gedetailleerd beeld opgesteld van populaties steltlopers, hun specifieke broedgebied, aantallen, hun leeftijd en lichaamsgewicht. Ook bieden de gegevens meer zicht op de verspreiding en activiteiten van de vogel in het waddengebied. De steltlopers zitten niet zomaar overal in en rond de Waddenzee, maar gebruiken verschillende stukjes wad voor verschillende doeleinden. Zo strijken steltlopers langs de kust even neer om weer snel verder te trekken. Op de eilanden worden echter veel langer gebivakkeerd, onder andere om te ruien. Dit doen ze niet op het vaste land.

Haaien en roggen hebben een sleutelpositie in het mariene ecosysteem als top predator. Zij leven in kustgebieden, in diep water en in de open oceaan. Sommige soorten, zoals de blauwe haai, migreren over de hele Noord-Atlantische oceaan op zoek naar voedsel en beschutte plekken om zich voort te planten. De reuzenhaai (zie foto) zwemt honderden kilometers op zoek naar plankton. De trage voortplanting en het grote formaat van de meeste soorten maakt hen extra kwetsbaar. Meer dan 30% van alle soorten in de Europese zeeën staat op een lijst van bedreigde diersoorten volgens internationale criteria van de IUCN.
Roggen en haaien verblijven tegenwoordig niet permanent in de Waddenzee, maar vroeger was er een gezonde populatie stekelroggen in de Nederlandse kustwateren en de Waddenzee. Door overbevissing op de Noordzee en door verlies aan geschikte en beschutte plekken om de eikapsels af te zetten is dit niet meer zo. Roggen zijn heel aaibaar, zoals blijkt uit de aantrekkingskracht van deze dieren in aquaria. Maar ook haaien zijn heel bijzonder en lang niet zo gevaarlijk als wordt verondersteld. Wereldwijd komen er meer mensen om door een dodelijke bijensteek dan door een haaienaanval.
Hoofdoelstellingen van het EU-brede Actieplan voor haaien en roggen zijn:
1. het verbeteren van de kennis over de soorten en hun rol in het ecosysteem en van de kennis over de visserij op deze dieren;
2. het waarborgen van een duurzame visserij en een goede regulering van de bijvangsten;
3. het waarborgen van een samenhangende aanpak in visserijbeleid tussen de EU en andere landen.